"ฝันที่ไม่เป็นจริ" "ยังมีค่าไหม ?"

มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่เงียบ ๆ บนม้านั่งไม้ตัวเก่าในสวนสาธารณะยามเย็น แสงแดดกำลังค่อย ๆ อ่อนลงเหมือนเปลวเทียนที่ใกล้หมดไส้ ลมพัดใบไม้ให้ไหวเบา ๆ เสียงเด็ก ๆ หัวเราะอยู่ไกล ๆ แต่ในหัวของเขามีเพียงคำถามหนึ่งที่วนเวียนอยู่ไม่หยุด

“ความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง…มันยังมีค่ากับชีวิตอยู่ไหม?”

เขานั่งนิ่งอยู่นานเหมือนกำลังฟังเสียงบางอย่างที่อยู่ลึกในตัวเอง

เมื่อหลายสิบปีก่อน เขาเคยมีความฝันที่ใหญ่โตมาก เขาอยากเป็นนักดนตรีที่ยิ่งใหญ่ อยากยืนอยู่บนเวทีใหญ่ ๆ มีไฟส่องลงมา มีผู้คนฟังเงียบกริบ แล้วโน้ตทุกตัวที่เขาเล่นจะลอยออกไปเหมือนดาวในท้องฟ้า

ตอนอายุยี่สิบ เขาฝึกหนักอย่างบ้าคลั่ง วันละหลายชั่วโมง มือพอง นิ้วแตก แต่หัวใจเต็มไปด้วยไฟ

ตอนอายุสามสิบ เขายังฝึกอยู่ แต่ไฟเริ่มลดลงบ้าง เพราะชีวิตเริ่มมีภาระ

ตอนอายุสี่สิบ เขายังรักดนตรี แต่ความฝันเดิมเริ่มเงียบลงเหมือนเสียงเพลงที่ค่อย ๆ หายไป

และตอนนี้…เขานั่งอยู่บนม้านั่งตัวนี้ พร้อมกับความคิดว่า

บางทีความฝันของเขา…อาจไม่มีวันเป็นจริง

ชายชราที่นั่งอยู่ปลายม้านั่งอีกด้านหนึ่งหันมามองเขาเล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นเหมือนคนที่อ่านความคิดคนอื่นออก

“กำลังคิดอะไรอยู่หรือ” ชายชราถาม

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วตอบตรง ๆ

“ผมกำลังคิดว่า ความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง ยังมีค่ากับชีวิตอยู่ไหม”

ชายชราเงียบไปครู่หนึ่ง เหมือนกำลังเลือกคำตอบอย่างระมัดระวัง

แล้วเขาก็ถามกลับ

“เธอเคยปลูกต้นไม้ไหม”

“เคยครับ”

“แล้วต้นไม้ทุกต้นที่เธอปลูก เติบโตสมบูรณ์หมดไหม”

“ไม่ครับ บางต้นก็ตาย บางต้นก็โตไม่ดี”

ชายชราพยักหน้าเบา ๆ

“แต่ตอนที่เธอปลูก เธอรู้สึกว่ามันไร้ค่าไหม”

ชายหนุ่มนิ่งไป

เขานึกถึงวันที่เอามือขุดดิน วันที่รดน้ำ วันที่เฝ้าดูใบเล็ก ๆ โผล่ขึ้นมา

“ไม่ครับ” เขาตอบช้า ๆ

ชายชรายิ้ม

“ความฝันก็เหมือนต้นไม้”

“บางต้นโตเป็นป่าใหญ่

บางต้นแค่ให้ร่มเงาเล็ก ๆ

บางต้นตายไปก่อนจะโต”

“แต่ทุกต้น…ทำให้คนที่ปลูกมัน กลายเป็นคนอีกคนหนึ่ง”

ลมเย็นพัดผ่านสวนอีกครั้ง

ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่าง

เขาเริ่มคิดย้อนกลับไปในชีวิตของตัวเอง

ถ้าไม่มีความฝันในวันนั้น

เขาคงไม่ตื่นเช้ามาซ้อมกลองทั้งวัน

คงไม่อ่านหนังสือดนตรีจนดึก

คงไม่เดินทางไกลเพื่อไปฟังดนตรีดี ๆ

คงไม่เจอครูที่เปลี่ยนชีวิตเขา

คงไม่เจอลูกศิษย์ที่มองเขาด้วยแววตาแบบเดียวกับที่เขาเคยมองครูของตัวเอง

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่า

บางทีความฝันไม่ได้มีไว้เพื่อให้เราไปถึงมัน

บางที…

มันมีไว้เพื่อพาเราเดินทาง

ชายชราเหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

จึงพูดต่ออย่างช้า ๆ

“คนจำนวนมากเข้าใจผิดเกี่ยวกับความฝัน”

“พวกเขาคิดว่าความฝันมีค่า…ก็ต่อเมื่อมันสำเร็จ”

“แต่ความจริงคือ”

“ความฝันมีค่าตั้งแต่วินาทีที่มันทำให้เราเริ่มเดิน”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น

“แล้วความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริงล่ะครับ”

ชายชรามองไปยังสนามหญ้าที่เด็ก ๆ กำลังวิ่งเล่น

“บางครั้ง ความฝันของเราก็ไม่ได้เกิดมาเพื่อให้เราทำสำเร็จ”

“แต่มันเกิดมาเพื่อให้เรา สร้างบางอย่างให้โลก”

เขาชี้ไปที่เด็กคนหนึ่งที่กำลังตีลูกบอลพลาดแล้วหัวเราะเสียงดัง

“ครูดนตรีจำนวนมาก ไม่เคยเป็นศิลปินระดับโลก”

“แต่ลูกศิษย์ของพวกเขากลับเป็น”

“แล้วเธอคิดว่า…ความฝันของครูเหล่านั้นหายไปไหม”

ชายหนุ่มส่ายหัวช้า ๆ

ไม่…มันไม่ได้หายไป

มันแค่ เปลี่ยนมือ

เหมือนคบเพลิงที่ถูกส่งต่อ

เขานึกถึงลูกศิษย์หลายคนที่เคยมานั่งซ้อมอยู่หน้ากลองตัวเก่าในห้องเรียน

เด็กบางคนมือสั่น

บางคนตีไม่ตรงจังหวะ

บางคนเกือบเลิก

แต่บางคน…

เติบโตขึ้นอย่างงดงาม

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าในชีวิตของเขา

มีความฝันบางอย่างที่ยังคงเดินทางต่อไป

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นคนเดินไปกับมันแล้ว

พระอาทิตย์กำลังตก

แสงสีทองสาดลงบนต้นไม้ทั้งสวน

ชายชราลุกขึ้นช้า ๆ เหมือนคนที่ทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จแล้ว

ก่อนจะเดินจากไป เขาหันกลับมาพูดประโยคหนึ่ง

“จำไว้นะ”

“ความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง…ไม่ได้ไร้ค่า”

“มันคือความฝันที่ เปลี่ยนคนธรรมดา ให้กลายเป็นคนที่สามารถสร้างอนาคตให้คนอื่นได้”

ชายหนุ่มนั่งอยู่คนเดียวอีกครั้ง

แต่คราวนี้เขาไม่ได้รู้สึกว่างเปล่าเหมือนตอนแรก

เขามองท้องฟ้าที่เริ่มมีดาวดวงแรกปรากฏขึ้น

แล้วเขาก็เข้าใจบางอย่างอย่างลึกซึ้ง

ความฝันบางอย่าง

อาจไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้เราไปถึง

แต่มันถูกสร้างมาเพื่อให้เรา

กลายเป็นคนที่สามารถพาคนอื่นไปถึงได้

และบางที…

นั่นอาจเป็นความฝันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของชีวิตก็ได้.

----------------

อ.ดร.เกษม ทิพยเมธากุล